Overslaan en naar de inhoud gaan

Gastcolumn augustus 2020: Arthur van Dijk


schoorlse duinen      Arthur van Dijk (57, lid VVD) is sinds 7 januari 2019 commissaris van de Koning van de
      provincie Noord-Holland en daarmee voorzitter van zowel Provinciale Staten als Gedeputeerde
      Staten. Eerder was hij wethouder in de Haarlemmermeer (met Schiphol in zijn portefeuille).
      Daarvoor werkte hij, na zijn studie Fiscaal Recht aan de Universiteit van Leiden, op diverse
      afdelingen van het ministerie van Financiën. Daarbij hield hij zich met name bezig met het
      opsporen van fiscale delicten. Van 2013 tot 2019 was hij algemeen voorzitter van Transport en
      Logistiek Nederland. In zijn gastcolumn vertelt hij over zijn passie voor de duinen.
 

Rijk en noodzakelijk: de duinen zijn de gouden rand van de provincie 

Toen ik aantrad als commissaris kende ik Noord-Holland al vrij goed, maar sindsdien heb ik in sneltreinvaart de vele kwaliteiten van de provincie van nabij leren kennen. Meestal uit hoofde van mijn functie.
Die kwaliteiten zijn divers. Ze liggen bijvoorbeeld in de uitgestrekte bollenvelden, een bovengemiddeld arbeidsethos, de charme van de voormalige Zuiderzeestadjes, en in de imposante waterwerken.
En ze liggen natuurlijk in de natuur en in haar rijkdom en verscheidenheid.
Duinen, stranden, bossen, hei, veenweidegebieden, water – we hebben het allemaal.
Ook privé zoek ik de natuur graag op. Om te joggen bijvoorbeeld. ‘Zitten is het nieuwe roken,’ hoor ik wel eens. Niet goed voor de gezondheid. Alleen al daarom beweeg ik graag.
Wandelen en genieten van de rust doe ik bij voorkeur in de duinen. Altijd dichtbij, want overal langs onze kustlijn is er immers aanbod genoeg. Van de Texelse duinen, de Helderse duinen, de Noordduinen, en de Schoorlse duinen, tot de Kennemerduinen.
Samen met leden van GS en PS hebben we vorig najaar op het Schoorlse strand de handen uit de mouwen gestoken om zwerfvuil op te ruimen. Dat deden we tijdens de wereldwijde campagne World Clean Up Day. Een mooi initiatief, en je krijgt dan heel sterk het gevoel dat een schonere wereld inderdaad bij jezelf begint.
De provincie Noord-Holland heeft allerlei relaties met de duinen.
Het is ons belangrijkste natuurgebied. Nergens anders vind je zoveel planten en dieren bij elkaar. Meer dan de helft van alle Nederlandse planten en dieren komt voor in de Nederlandse duinen, en dat terwijl de kustduinen maar 1% van het Nederlandse grondoppervlak beslaan. Zo broeden er bijvoorbeeld meer dan 140 soorten vogels.
De meeste van de Noord-Hollandse duinen vallen onder Natura 2000 vanwege het Europese belang van deze natuur. Daarnaast zijn grote delen van de duinen ook essentieel voor de zuivering van ons drinkwater. De provincie is grondeigenaar van een groot deel van de Noord-Hollandse duinen. Het beheer is in handen van het Provinciaal Waterleiding bedrijf, PWN.
Behalve voor de natuur, zijn de duinen ook een heel belangrijk recreatief gebied, om te wandelen te rennen, uit te waaien en te genieten. Landschappelijk zijn de duinen heel afwisselend: van strand, kaal duin, natte duinvalleien, en struweel, tot de rijke bossen van de binnenduinrand met zijn landgoederen.
De duinen zijn de gouden rand van de provincie.
Daarnaast is die gouden rand ook nog eens van enorm belang, omdat de duinen onze natuurlijke bescherming zijn tegen de stijgende zeespiegel.

Kortom, de duinen zijn niet alleen prachtig en rijk, ze zijn ook noodzakelijk.

Arthur van Dijk,

Commissaris van de Koning in de Provincie Noord-Holland

Schoorlse Duinen

CvdK Arthur van Dijk bezig strandvuil op te ruimen op het strand van Schoorl tijdens de wereldwijde campagne World Clean Up Day

 

Gastcolumn juli 2020: Jacob Vis

Schoorlse dennen    Zwarte dennen
    Honderd jaar geleden waren de Schoorlse Duinen een kaal en onherbergzaam gebied waarin
    zandstormen voor een hoop overlast zorgden in de aangrenzende dorpen Bergen, Bergen aan
    Zee, Schoorl en Groet. Na elke zandstorm moesten de inwoners een dikke laag zand van hun
    daken en uit hun tuinen scheppen en daar kregen ze schoon genoeg van. De beste manier om het zand te beteugelen was het te beplanten met bomen, maar de vraag was: welke bomen? De bodem was zo schraal en droog dat er maar heel weinig boomsoorten zouden kunnen groeien. De inheemse  grove en die als proef werd aangeplant ging dood en hetzelfde lot onderging de zeeden. Na lang zoeken vonden de bosbouwers twee uitheemse boomsoorten die goed bestand bleken te zijn tegen de barre leefomstandigheden: de Oostenrijkse en Corsicaanse den. Botanisch zijn het geen dennen, maar pijnbomen, maar in het spraakgebruik heten ze zwarte dennen en die naam past hen perfect. Donkere, bijna zwarte, diep gegroefde stammen en kronen met donkere naalden: een karakteristiek beeld dat in de loop van die eeuw zo vertrouwd werd in de Schoorlse Duinen dat het lijkt of ze er altijd hebben gestaan. De zwarte dennen hebben van het onherbergzame stuifduin een liefelijke oase gemaakt die door de bewoners van de beide dorpen in het hart is gesloten. En terecht. Wie in het zwarte dennenwoud wandelt of fietst en alle zintuigen openzet geniet van de donkere bomen tegen de lichte achtergrond van het duin.
Tot ecologen van Staatsbosbeheer en de provincie Noord-Holland een paar jaar geleden op de onzalige gedachte kwamen dat het dennenbos moest verdwijnen om weer plaats te maken voor stuifzand. Dat ze daarmee een woestijn creëren waarop niemand, behalve zijzelf, zit te wachten is van ondergeschikt belang. Maar er gebeurde iets dat ze niet verwacht hadden: de bewoners van de dorpen kwamen in opstand tegen de sloopplannen en zochten steun bij Provinciale State. Ik was één van de insprekers bij de hoorzitting waar voor- en tegenstanders van behoud van het naaldbos hun zegje mochten doen. Een beschamende vertoning. De argumenten van de bosslopers waren zo belachelijk, dat ik, als oud-Staatsbosbeheerder, naast ergernis over hun stupiditeit woede en plaatsvervangende schaamte voelde: hoe is het godsmogelijk dat lieden die beweren hart voor de natuur te hebben openlijk verkondigen dat de zwarte dennen in Schoorl met wortel en tak uitgeroeid moeten worden. De Statenleden zaten erbij alsof ze het een verloren middag vonden en de bosslopers kraaiden victorie. Uiteindelijk kwam er een onbevredigend compromis, waarmee niemand gediend is.

De hoorzitting kwam een halfjaar te vroeg. Na de moord op George Floyd laaide een wereldwijd protest op tegen het racisme dat aan die moord ten grondslag lag. Opeens is iedereen zich weer bewust van het onrecht van discriminatie. De parallel is onmiskenbaar. Ook in Schoorl protesteren mensen tegen de moord op geliefde zwarte wezens en in hun strijd tegen de zwarte dennenmoordenaars hebben ze nu een nieuwe, ijzersterke slogan: ‘Black lives matter!

Dennen in Schoorl

De kale vlakte na het slopen van het naaldbos. Op de achtergrond mocht nog een reepje bos blijven staan. Het mannetje in de rode jas is de schrijver van deze column.

Dennen

 

 

 

 

TER INTRODUCTIE

Per 1 juni ben ik de nieuwe voorzitter van de Stichting ter behoud van het Schoorlse en Noord-Kennemerduingebied, kortweg Duinstichting. Voorheen actiegroep Schoorlse Bos moet Blijven. Het is een hele eer om de opvolger te zijn van voorzitter Jan Engelbregt die zoveel energie en kennis heeft gestopt in onze stichting en dat hopelijk nog lang blijft doen. Jan opereerde lange tijd als vicevoorzitter in de luwte van de eerste voorzitter Joke Volkers, onze eminente grande dame. Ik hoop hen enigszins te evenaren.
Een van de eerste dingen die ik bedacht als nieuwe voorzitter was om prominente politici afgewisseld door belangrijke actievoerders te vragen om maandelijks een gastcolumn te verzorgen. De eerste gastcolumnist voor de maand juni is oud-Tweede Kamerlid en oud-burgemeester van Naarden, Groningen en Zaltbommel Peter Rehwinkel, die recent nog in de Volkskrant een gedegen opiniestuk schreef over Suriname. Dat kan ik onderschrijven uit eigen ervaring, want ik ben er zeven keer geweest. De natuur daar kan ik u aanraden, ga op zee kijken naar de dolfijnen in de buurt van het zichzelf verhuizende eiland Braamspunt, naar de rode reigers bij Fort Amsterdam en het prachtige regenwoud in het binnenland, grenzend aan het Amazonegebied en breng ook een bezoek aan Joden Savanna met de graven van Portugese Joden, let op de parasolmieren op de voormalige leprozerie Groot Chatillon op de grond en de Braziliaanse bijen boven uw hoofd. Hier zorgen wij o.a. voor de duinhagedis en tal van andere dieren, maar vooral ook voor het behoud van meer dan 100.000 Corsicaanse dennen.

Ik wens u veel plezier bij het lezen van de column van onze nieuwe burgemeester van Bergen.

                                                                                   Kees de Bakker,

                                                                                   Voorzitter Duinstichting

Gastcolumn juni 2020: burgemeester Peter Rehwinkel (PvdA) 

Verzot op het Schoorlse- en Noord-Kennemerduingebied! 

Dennenbos    Wat had ik als pas benoemd burgemeester al graag meer in Schoorl en zijn duingebied willen
    zijn! Helaas maakte Corona het niet mogelijk er veel op uit te gaan. Ervoor in de plaats:
    eindeloos achter het beeldscherm. Wel was ik, juist om de meest kwetsbaren in deze tijd een
    hart onder de riem te steken, bij woonzorglocatie Hoog Duinen. Met geluidsversterking en
    telefoon moest ik de bewoners bereiken, naar binnengaan lukte niet. En gelukkig zijn we na een
    digitale periode ook met de gemeenteraad weer fysiek gaan vergaderen in De Blinkerd. Goed
    om te zien dat meteen duidelijk bestuurlijk verantwoordelijkheidsbesef werd getoond! Zal ik het
    dan maar verklappen? Toen ik al wist dat mijn burgemeesterscarrière zich na Naarden, Groningen en Zaltbommel mogelijk in Bergen zou vervolgen, zijn we stiekem een keer wezen wandelen in de duinen en op het strand bij Hargen. Het was prachtig winters zomerweer, en het terras van het strandpaviljoen bleek al geopend. Niks was nog zeker, maar ik durfde mijn echtgenoot Michel al wel te trakteren op warme chocomel en hazelnootschuimgebak. Ik dacht terug aan alle mooie momenten, soms in een oneindig ver verleden, die we in de gemeente Bergen hadden gehad, op zoveel verschillende plekken. Wandelend over het strand van Bergen aan Zee naar Schoorl. Een terrasje pakken bij het Klimduin. Dinerend op een zonovergoten avond bij een oud-collega in Camperduin. Even uitwaaien op een stormachtige zondagmiddag langs de Noordzee.

Op dat terras van strandpaviljoen Hargen realiseerden we ons weer: wat zijn de duinen hier toch hoog, het strand breed, en dan is er tegenwoordig ook nog die unieke lagune.
We reden weer weg van de parkeerplaats, even langs het witte kerkje bij Groet, en durfden ook nog boodschappen te doen bij Jumbo in Schoorl. Ze zouden me toch niet herkennen, ik moest immers de fractievoorzitters nog gaan ontmoeten? Maar ik begon me die middag alleen maar meer op een burgemeesterschap van Bergen te verheugen!Het gaat er vast en zeker nu echt weer meer van komen, fietsen (nee, niet elektrisch!) in de Schoorlse duinen, wandelen door de dichte bossen en dan ook opnieuw hazelnootschuimgebak, omdat ik daadwerkelijk terug ging naar Noord-Holland, het burgemeesterschap van Bergen kwam er echt!
Normaal ben ik niet zo scheutig met het delen van privéfoto´s, maar vooruit: voor deze eerste gastcolumn verschaf ik het bewijs: deze burgemeester is zijn hele leven al verzot op het Schoorlse- en Noord-Kennemerduingebied!

Dennen